آداب و رسوم عروسی در تاجیکستان که جالب است بدانید!

آداب و رسوم عروسی در تاجیکستان در مناطق روستایی، از سنت پیروی می کنند. ازدواج های زیادی ترتیب داده می شود و مراسم عروسی و جشن های سنتی برگزار می شود. زوج‌ها معمولاً تا زمانی که خانه‌ای برای خودشان پیدا کنند، با خانواده داماد زندگی می‌کنند. در مناطق شهری، ازدواج و آداب عروسی به سبک شوروی-روسی بیشتر وجود دارد. زوج ها اغلب در یک مراسم مدنی ازدواج می کنند و در انتخاب شریک زندگی خود نظر بیشتری دارند.

تشکیل خانواده و رسوم عروسی در تاجیکستان

تشکیل خانواده از طریق ازدواجی که با یک مراسم مذهبی مقدس است، یکی از مقدس ترین جنبه های زندگی تلقی می شود. همچنین راهی برای توسعه ساختار اجتماعی با برکت و حمایت جامعه است. اغلب یک خواستگار در انتخاب عروس نقش دارد. یک دختر به خانه خانواده شوهرش نقل مکان می کند و والدینش می خواهند مطمئن باشند که او تأمین می شود. آنها به تحصیلات و سبک زندگی داماد و وضعیت اقتصادی خانواده اش توجه زیادی دارند.

تمایل به ازدواج در بین جوانان تاجیک

ممکن است در دوران شیرخوارگی به فرزندان وعده داده شود یا دختری با پسر عمویش ازدواج کند. ازدواج بین فرزندان برادر از نظر اقتصادی زیان آور تلقی می شود. با وجود غیرقانونی بودن، تعدد زوجات رایج شده است. این ازدواج ها به طور رسمی ثبت نشده اند، اما ممکن است 20 درصد از کل ازدواج ها را تشکیل دهند. پس از 23 سالگی، زن جوان برای ازدواج غیرقابل فروش به جز به عنوان همسر دوم شناخته می شود. طلاق به ندرت اتفاق می افتد و زن اول معمولاً وقتی شوهرش زن دوم را می گیرد، آن را ترک نمی کند. ازدواج با غیر مسلمان مذموم است.

انگیزه ازدواج در میان دانشجویان دانشگاه:

1. عشق متقابل: 100 درصد در میان روس ها. 64.7 درصد در میان تاجیک ها؛ 80.9 درصد در میان زوج های مختلط.
2. اشتراک علایق معنوی: 22.2 درصد در میان روس ها. 9.8 درصد در میان تاجیک ها؛ 28.6 درصد در میان زوج های مختلط.
3. تمایل به تشکیل خانواده: 11.1 درصد در میان روس ها. 17.6 درصد در میان تاجیک ها؛ 19.0 درصد در میان زوج های مختلط.
4. اراده والدین: 0 درصد در میان روس ها؛ 21.6 درصد در میان تاجیک ها؛ 0 درصد در بین زوج های مختلط.

تاجیک ها بیشتر با ازبک ها و دیگر گروه های مسلمان ازدواج می کنند تا با روس ها. در گذشته تاجیک ها در چین به ندرت با سایر اقوام ازدواج می کردند. چنین ازدواج هایی، در صورت وجود، محدود به ازدواج هایی با اویغورها و قرقیزها بود. ازدواج ها کاملاً توسط والدین تصمیم می گرفت. به غیر از خواهر و برادر، افراد بدون در نظر گرفتن سابقه و خویشاوندی می توانند با هر کسی ازدواج کنند. بنابراین ازدواج بین پسرعموها بسیار رایج بود. معمولاً شوهر باید از همسرش بزرگتر باشد. در میان مردم تاجیک، مشاهده تمام مراحل ازدواج فرزندانشان یک وظیفه مقدس برای والدین است. طلاق گرفتن، ترک زن یا شوهر شرم آور است. از این رو اکثر زوج های تاجیک همدیگر را تک فکر می کنند و تا آخر عمر یک زوج فداکار باقی می مانند.

مراحل و رسوم عروسی در تاجیکستان

1- خواستگاری

خواستگاری قبل از عروسی انجام می شد. غالباً خانواده های تاجیک با کودکان خردسال و حتی نوزادان تازه متولد شده مطابقت می کردند. خواستگاری دو نوع بود، گوورابخش (گاخورابخش) – «گهواره خواستگاری»، «هدیه گهواره» و دومانچوک – «خواستگاری بچه های خردسال». در حین «دومانچوک» مادران دختر و پسر با دعا، نان تخت را شکستند، بچه‌ها را کنار هم گذاشتند و با اتصال لبه‌های پیراهن‌شان، آن‌ها را کمی از درز پاره کردند. (به دلخواه خود)، یا خواستگاران حرفه ای (سوچی) ابتدا با والدین داماد و عروس مذاکره می کردند و سپس خواستگاری ترتیب داده می شد.

2- نامزدی

بعد از خواستگاری (در 10 روز یا یک ماه) مراسم خواستگاری تکرار شد: به مرد جوان می گفتند عروسش کیست. بعد از آن عصر مادرش با ظرفی از پلو که با نان های تازه پخته شده بود به خانه عروس رفت. در حالی که میزبانان مشغول پختن پلو بودند با چای پذیرایی شد. بلافاصله پس از آن والدین عروس اقوام، همسایه ها، پیرمردان و سران طوایف خود را به خانه خود دعوت کردند. به همه مهمانان گفته شد که دختر ازدواج کرده است.

قبل از غذا، شخصی که بسیار مورد احترام بود، نان های تخت را شکست و برای خوشبختی داماد و عروس دعا کرد. تمام مراسم با دعا همراه بود. این مراسم را فُتیخا (باز کردن، آغاز) یا نونشیکانون – «نان شکستن» می‌نامیدند و نامزدی رسمی محسوب می‌شد.

3- تقدیم کلیم به والدین عروس

هیچ عروسی نمی توانست با اهدای کلیم (باج برای عروس) به پدر و مادر دختر برگزار شود. این مراسم به این صورت بود:

در آستانه روز کلیم، پدر عروس باید برای «تخت پس کونون» (پایین‌آوردن تخته خمیر) به خانه داماد می‌آمد، برخی از زنان نان‌های تخت می‌پختند، پیرزن‌ها لباس عروسی را می‌تراشند. و زنان دیگر با آواز و نیایش و غیره همراه بودند پس از صرف غذا و دعا برای شادی، به دختران جوان دستور داده شد که برای نان های عروسی، آرد را الک کنند و خمیر کنند داماد) که بلافاصله بعد از آن باید توسط زنان جوان تر اره می شد، در چند روز، معمولاً در روز پنج شنبه، مراسم دیگری در خانه عروس برگزار می شد مادر داماد

مراسم عروسی معمولاً در پاییز و زمانی که فصل برداشت به پایان می رسید برگزار می شد.

4- سوزان – روتختی عروسی

سوزان یک هدیه واجب برای عروسی بود که جزوی از رسوم عروسی در تاجیکستان به حساب می آید. تاجیک ها معتقد بودند که روتختی مناسب بافته شده از ارواح شیطانی و هگزاهای شیطانی نجات می یابد. قوانینی وجود داشت که باید رعایت می شد. مثلاً پارچه‌ای که برای روتختی استفاده می‌شود باید منحصراً پارچه‌ای پنبه‌ای سفید در خانه باشد – فقط آن نوع پارچه از نظر آیینی خالص و مورد پسند خداوند است. به جز الگوهای پر از جادوی باستانی، کارگران ماهر از راه‌های دیگری برای افزایش خواص جادویی آن چیز استفاده می‌کردند. قبل از عروسی، برای اینکه تهیه جهیزیه به موقع تمام شود، همسایه ها و اقوام برای این کار جمع می شدند که بیشتر شبیه یک مراسم در خانه عروس بود. قرآن خواندند. کار خیاطی باید توسط یک مادر محترم و چند فرزند شروع می شد.

گرچه در اطراف روتختی‌های آماده، صنعت‌گران ماهر زیادی وجود داشتند، اغلب دارای یک نقص جزئی بودند: مثلاً. برخی از الگوهای از پیش کشیده شده گلدوزی نشده بود. در واقع، گلدوزی های حیله گر از روی عمد این کار را انجام می دادند.

5- روز عروسی

یک روز عروسی تاجیکستان به طور سنتی خیلی زود با پختن پلو و دعوت به همه همسایگان یا روستاییان آغاز می شد. ابتدا به مردان غذا می دادند و سپس نوبت به زنان صاحب فرزند رسید. عروس و داماد (هر کدام در خانه خود) برای مراسم عروسی آماده شدند. با نزدیک شدن به غروب، یک ملا (کشیش اسلامی) به دنبالش فرستاده شد. دوستان و اقوام عروس زنان همسایه را برای عروسی دعوت کردند. آنها هر کدام یک فنجان آرد به عروس دادند – نشانه شادی عروسی.

مراسم در رسوم عروسی در تاجیکستان

روز عروسی یا نیکوخ، خیلی زود با پختن پلو با دعوت بیشتر همه روستاییان شروع شد. ابتدا به مردان غذا می دادند و سپس نوبت به زنان صاحب فرزند رسید. عروس و داماد (هر کدام در خانه خود) برای مراسم عروسی آماده شدند. نزدیک‌تر به غروب، ملا (کشیش) را فرستادند. دوستان و اقوام عروس زنان همسایه را برای عروسی دعوت کردند. وقتی دعوت شد، هر یک به دختری داد که فنجان آرد او را دعوت کرده بود – نشانه عروسی مبارک.

بعد از صرف غذا و دعا برای شادی داماد و عروس، عروس و دوستانش در گوشه ای روبروی در پشت پرده نشستند. در آنجا عروس را پوشیده و با دعا شانه می کردند و زنان دیگر جلوی پرده می رقصیدند. شاهدان سپس به قسمت زنانه خانه رفتند تا رضایت عروس را برای گزارش به آخوند جلب کنند. او نیز به نوبه خود مراسم اکدی نیکوخ – مراسم سنتی عروسی را آغاز کرد.

آداب بعد از مراسم عروسی

پس از پایان مراسم، داماد تبریک دریافت کرد و دوستانش او را به سمت عروس هدایت کردند و راه او را با مشعل روشن کردند. قبل از ورود به در خانه عروس، داماد باید از روی نی کتان در حال سوختن می پرید (برای تمیز کردن). داماد از روی پارچه پهن شده وارد خانه شد و جلوی پرده ای که عروس پشت آن منتظر بود ایستاد. وقتی داماد رفت، عروس را که یشمک پوشیده بود از پشت پرده به سمت در هدایت کردند تا با پدرش خداحافظی کند. بعد از مراسم خداحافظی عروس را به خانه داماد بردند. همانطور که دسته عروسی روی آتش حرکت می کرد، نزدیک خانه داماد می سوخت و جاده را روشن می کرد. در حیاط خانه داماد آتش بزرگی بود تا عروس قبل از ورود از روی آن بپرد.

او مجبور شد جلوی درها توقف کند تا صبر کند تا پدرشوهرش یک بز را در پای او قربانی کند. عروس با قدم زدن روی خون تازه حیوان قربانی وارد خانه شد و بر روی پویاندوز پهن شده (پارچه ای) که انتهای آن توسط دو پیرزن گرفته شده بود، قدم گذاشت. عروس با مادر کم تعظیم داماد ملاقات کرد. وقتی داخل عروس بود پشت پرده. مردمی که در خانه جمع می شدند با پلو پذیرایی می شدند.

بعد از برگزاری مراسم عروسی

در روز سوم پس از عروسی، شوهر جوان به دیدار والدین عروس رفت. این دیدار «دومد سالوم» – «کمان داماد» نام داشت. در پانزده روز پس از عروسی، مراسم “نگاه کردن به صورت بریف” توسط خانواده او برگزار شد. این مراسم روبینون، رکوشود، رکوشوی دختر نامیده می شد. معمولاً در عصر قبل از پنجشنبه یا یکشنبه مشاهده می شد. در بیست روز پس از عروسی در یک عصر قبل از پنجشنبه، جمعه یا دوشنبه، زوج جوان به خانه عروس می روند. این آیین خونا تبلون – “دعوت خانه” نامیده می شد.

ازدواج تاجیک پامیری

رسوم عروسی در تاجیکستان به این مراحل ختم نمی شود. تاجیک های پامیری به طور سنتی با پسر عموی اول یا دوم خود ازدواج می کردند. دختران به ویژه تمایل داشتند در سنین پایین ازدواج کنند، گاهی اوقات در 11 یا 12 سالگی، اما به طور کلی در زمانی که در سنین نوجوانی بودند. برادر مادر بیشتر از پدر با فرزند خویشاوند تلقی می شد و اغلب در تنظیم ازدواج نقش داشت. آداب و رسوم ازدواج مطابق با اسلام است. به طور سنتی هیچ قیمتی برای عروس پرداخت نمی شد، اما پول و دارایی برای اطمینان از اینکه خانواده جدید به خوبی تامین می شد فراهم می شد.

یک جشن بزرگ برای جشن عروسی وجود دارد. باتانگ‌ها مراسمی به نام «کشف صورت» برگزار می‌کنند. داماد سه بار با تیر و کمان به سوراخ سقف خانه شلیک می کند. در دو بار اول که به هدفش می زند، دو بار با کمان به سمت عروس می رود و دستمالی را که صورت او را پوشانده بود، بالا می برد. بار سوم نزد او می رود و دستمال را از سر می اندازد و سپس آن را برمی دارد و نگه می دارد و در عوض هدیه ای به عروس می دهد. روشان ها نیز با استفاده از شاخه درخت میوه مراسم مشابهی دارند.